De VioGlove is de eerste handschoen in de geschiedenis die is ontworpen om violisten, altviolisten en cellisten te helpen elk aspect van hun linkerhandtechniek te verbeteren!

Onze proeven en tests hebben aangetoond dat het microvezelkussen zorgt voor soepelere, zuiverdere en moeitelozere verschuivingen en dat de linkerhand minder wrijving ondervindt. Hierdoor hebben we van de deelnemende musici herhaaldelijk gehoord dat het spelen met de handschoen gemakkelijker is, omdat het veel minder inspanning kost.

De VioGlove is ook ontworpen om een ​​perfecte ruimtelijke verhouding tussen de vingers te creëren, met als doel de linkerhand een nieuwe vrijheid te geven.

We hebben ontdekt dat de handschoen de hand ook beter vormt en in balans brengt met de hals van het instrument, waardoor vibrato gerichter kan worden en trillers mogelijk sneller kunnen worden gespeeld.

We hebben tevens vastgesteld dat de handschoen de spanning in de linkerhand gelijkmatiger verdeelt, waardoor de vingerarticulatie en -coördinatie mogelijk preciezer worden.

In essentie hebben onze bevindingen en tests aangetoond dat de VioGlove studenten, amateurs en zelfs professionals traint of bijscholt om de linkerhand op een zodanige manier te positioneren dat het spelen op en neer over de toets met vertrouwen gemakkelijker en aanzienlijk verbeterd kan worden.

Waar komt dit idee vandaan? En welke behoefte hoopt u hiermee te vervullen?

Het is eigenlijk een wonderbaarlijk toeval dat dit product is ontdekt. ​​Je zou het eerder een 'serendipiteit' kunnen noemen.

In zijn 60 jaar als violist (Peter Kaman) heb ik voortdurend gezocht naar betere manieren om op het hoogste niveau te spelen. Hoewel ik vier zomers een uitstekende opleiding heb genoten aan Galamian's Meadowmount School en vijf jaar aan The Juilliard School, en dertig jaar als professioneel symfoniemuzikant, docent en opnameartiest heb gewerkt, is mijn blijvende liefde voor muziek (met name geweldig vioolspel) de enige constante in mijn leven gebleven. Met andere woorden, ik heb nooit opgegeven om de allerbeste violist te worden die ik kan zijn.

Ongeveer een jaar geleden ging ik met een vriend naar een fietsenwinkel. Ik kocht een mooie fiets en een paar fietshandschoenen om mijn handen te beschermen tegen een mogelijke val of een mogelijke blessure tijdens het fietsen. Op een dag besloot ik, gewoon voor de lol, de stof van de vingerbeschermer tot aan mijn knokkels af te knippen en probeerde ik er viool mee te spelen. Ik experimenteer altijd met verschillende manieren om beter te spelen en wilde weten hoe het zou voelen om een ​​handschoen te dragen tijdens het vioolspelen. Aangezien er tientallen sporten in de wereld zijn waar topsporters handschoenen dragen om hun prestaties te verbeteren, dacht ik dat het misschien niet zo vergezocht zou zijn als strijkers hier ook baat bij zouden hebben.

Ik kan eerlijk zeggen dat vanaf het eerste moment dat ik met deze aangepaste fietshandschoen begon te spelen, mijn linkerhand sterker aanvoelde en mijn dubbelgrepen veel stabieler, krachtiger en geconcentreerder waren. Mijn trillers voelden sneller aan en mijn vibrato verbeterde een beetje, omdat mijn hele hand meer gecentreerd aanvoelde. Verbazingwekkend genoeg was het zelfs met een fietshandschoen aan gewoon makkelijker om te spelen. Ik merkte ook dat het microvezelkussentje in mijn handpalm ervoor zorgde dat ik makkelijker kon verschuiven dan ooit tevoren en dat mijn vingers meer gespreid waren en meer bewegingsvrijheid leken te hebben.

Toen herinnerde ik me iets waardoor ik echt dacht dat ik iets bijzonders op het spoor was. Tijdens mijn studie aan Juilliard was Shlomo Mintz de violist in mijn klas die naar mijn mening de mooiste handen had. En iets wat me opviel, was dat Shlomo prachtige, brede ruimtes tussen zijn vingers had. Terugdenkend aan die tijd, bedacht ik dat dit misschien wel een van de redenen was waarom hij zoveel beter speelde dan bijna iedereen (natuurlijk zijn er ook nog veel andere redenen). Maar mijn analyse destijds was dat de gelijke ruimtes die door de fietshandschoen werden gecreëerd, mijn eigen vingers meer ruimte tussen elkaar gaven, op een vergelijkbare manier als bij Shlomo's handen, en dat maakte het spelen daadwerkelijk aanzienlijk gemakkelijker.