Net als veel andere Bach-concerten in het repertoire, is het Concerto in c-mineur voor viool en hobo, een bewerking van een concerto voor twee klavecimbels, een zeer weloverwogen gok naar wat Bach oorspronkelijk schreef. De meeste concerten van Bach zouden zijn geschreven tussen 1717 en 1723, toen hij als Kapellmeister aan het vorstelijke hof van Anhalt-Cöthen een klein orkest van zeer bekwame musici leidde. Toen Bach in 1723 naar Leipzig ging om cantor van de Thomaskirche te worden, veranderde zijn professionele en persoonlijke leven drastisch. Cöthen, een calvinistische instelling, had geen behoefte aan uitgebreide kerkmuziek, en Bach had zich geconcentreerd op het componeren voor orkest. In Leipzig was Bach verantwoordelijk voor de muziek van drie kerken en had hij weinig behoefte om concerten te schrijven en weinig gelegenheid om ze uit te voeren. Aan de andere kant waren drie van zijn zonen inmiddels musici in opleiding, oud genoeg om zich te bekwamen in serieuze muziek. In 1723 was Wilhelm Friedemann 13, Carl Philipp Emanuel negen en Johann Gottfried Bernhard acht. Er waren ook dochters die, hoewel ze niet voorbestemd waren voor een muzikale carrière, ongetwijfeld wel een muzikale opleiding genoten (Bachs tweede vrouw, Anna Magdalena, was professioneel zangeres geweest). Naast een huis vol kinderen bezat Bach ook een huis vol klavecimbels (hij liet er zeven na toen hij stierf) en genoeg strijkinstrumenten om een ​​klein orkest uit te rusten, dus het was logisch om zijn Cöthen-concerten te bewerken voor klavecimbels en strijkers.

Componisten uit de achttiende eeuw hergebruikten hun muziek veel vaker dan we nu zouden accepteren. In een tijdperk waarin weinig muziek werd gepubliceerd en niets werd opgenomen, liepen componisten die van omgeving veranderden vaak het risico dat prima muziek in de kast zou beschimmelen omdat ze terecht waren gekomen op een plek waar geen publiek was voor het genre van de compositie. Net zoals Handel zijn Duitse passiemuziek en Italiaanse oratoria en cantates bewerkte toen hij in Engeland aankwam, waar geen markt was voor de originelen, bewerkte Bach, die een half dozijn keer van baan veranderde, zijn muziek vaak in verschillende vormen, wat de fervente Bach-luisteraar veel gelegenheid geeft tot déjà vu. Zijn concerten vormen een uitstekend speelveld voor het Bach-concordantiespel.

Als Bachs concerten voor één, twee, drie of vier klavecimbels transcripties zijn, hoe weten we dan wat hun oorspronkelijke vorm was? Bach liet een enorme hoeveelheid bewijsmateriaal na over zijn techniek voor het arrangeren van muziek. In sommige gevallen zijn de originele versies bewaard gebleven, waaronder werken van andere componisten, evenals van Bach zelf. Vivaldi was duidelijk een favoriet; er bestaan ​​maar liefst tien Bach-arrangementen van Vivaldi-concerten. In andere gevallen is Bachs manuscript van de klavecimbelversie bewaard gebleven, met nog steeds zichtbare doorhalingen en wijzigingen. Sommige delen van klavecimbelconcerten bestaan ​​ook als instrumentale delen in cantates.

Deze bronnen tonen aan dat Bach, bij het bewerken van een concerto voor een ander instrument, doorgaans de solopartij aan de rechterhand van de klavecinist gaf, waarbij het bereik en de toonsoort van de oorspronkelijke solopartij intact bleven, en een linkerhandpartij toevoegde. Het resultaat is dat het bereik (en de toonsoort) van de rechterhand bijna altijd overeenkomt met de manier waarop Bach voor een bepaald instrument schreef in zijn andere werken. Voor een geoefend oog is de identiteit van het oorspronkelijke instrument – ​​meestal viool, hobo of hobo d'amore – vrij duidelijk. Zelfs onder musicologen, die over het algemeen nogal verdeeld zijn, bestaat er brede overeenstemming over de oorspronkelijke vorm van de meeste concerten van Bach. De twee solopartijen van het Concerto in c-mineur passen precies binnen het bereik van de viool en de hobo. De arpeggiofiguren van de vioolpartij ontbreken in de hobopartij, aangezien dergelijke passages niet idiomatisch zijn voor de hobo.

In het langzame deel wisselen de twee instrumenten stukjes van dezelfde lange melodielijn af, terwijl de begeleidende strijkers naar een bijna onopvallende achtergrond worden verbannen. Het resultaat is een tijdloze tederheid die qua effect niet zo heel anders is dan het langzame deel van Mozarts Derde Vioolconcert.