Het Pianotrio nr. 2 in e mineur, opus 92, werd gecomponeerd door Camille Saint-Saëns in 1892. De première vond plaats op 7 december 1892 in de Salle Érard in Parijs, uitgevoerd door Isidor Philipp, Henri Berthelier en Jules Loeb.

Het werk is ongebruikelijk opgebouwd uit vijf delen en duurt ongeveer 35 minuten.

• Allegro ma non-troppo (e mineur)
• Allegretto (e majeur)
• Andante con moto (a♭ majeur)
• Grazioso, poco allegro (g majeur)
• Allegro (e mineur)

De eerste en laatste delen zijn aanzienlijk langer dan de drie middelste, waardoor een boogvormige structuur ontstaat.

I. Allegro ma non-troppo
Het eerste deel is een lang deel in sonatevorm. Het opent met een donker en onheilspellend thema, gedeeld door viool en cello, begeleid door wijd gespreide akkoorden in de piano. Het tweede thema presenteert een nieuw, lyrisch en contrasterend thema. Na een dramatisch ontwikkelingsgedeelte eindigt het deel gedurfd met een onverwachte plagale cadens in E mineur.

II. Allegretto
Dit deel is een dansachtig deel in rondovorm, geschreven in 5/8 maat, in de stijl van het tweede deel van Tsjaikovski's Zesde Symfonie. Het wisselt delicate, salonachtige muziek af met virtuoze uitbarstingen en eindigt uiteindelijk zacht.

III. Andante con moto
Het derde deel is een kort maar lyrisch langzaam deel in de verre toonsoort A♭ majeur. Het is opgebouwd rond een kleine dalende frase die eerst in de piano en vervolgens in de strijkers te horen is.

IV. Grazioso, poco allegretto
Dit deel is een sierlijke wals in G majeur. Het opent met een korte, donkere introductie voordat de piano het hoofdthema introduceert, dat een vrolijk karakter heeft. Twee korte trio-gedeelten zorgen voor contrast in verre toonsoorten.

V. Allegro
De finale begint met een sinister thema in octaven in de piano, later aangevuld door de strijkers. De muziek ontwikkelt zich in toenemende intensiteit voordat een fugato wordt bereikt met een thema dat eerst op de viool wordt aangekondigd. De twee thema's worden vervolgens gecombineerd en verder ontwikkeld in een complexe contrapuntische passage. De coda transformeert het eerste thema in een moto perpetuo, waarmee het werk tot een dramatisch einde komt in de tonica mineur.
Feedback sturen