De studies van Charles Dancla (1817-1907) zijn meer dan louter technische oefeningen. Ze vragen om een ​​speciaal gevoel voor toon, een elegante, zacht vloeiende en swingende manier van spelen. Ze dagen de violist uit in alle bijbehorende disciplines, zoals staccato op een op- en neergaande strijkstok, arpeggio's, dubbelstoppassages en snelle passages. Daarnaast zoekt Dancla steeds weer de zachte, zingende klankvlakken en de verfijnde klank op. Het is leuk voor zowel leraar als leerling om de vioolspeltechniek op zo'n manier te ontwikkelen. Bovendien wordt het plezier in het musiceren vergroot omdat elk stuk zijn eigen karakteristiek heeft, niet als een studie verschijnt maar eerder als een uitvoeringscapriccio die bijvoorbeeld als toegift gespeeld zou kunnen worden.