Tegen het einde van de 19e eeuw ontwikkelde het pianokwartet zich tot een apart, verfijnd genre binnen de kamermuziek. Het is dan ook niet verwonderlijk dat uitgever Fritz Simrock Dvořák vroeg om een ​​nieuwe bijdrage aan het genre. Het tweede Pianokwartet in Es-dur op. 87 werd gecomponeerd in de zomer van 1889, tijdens een creatieve uitbarsting: "Mijn hoofd zit zo vol, als een mens het maar meteen allemaal kon opschrijven! Het gaat onverwacht gemakkelijk en de melodieën stromen gewoon naar me toe. God zij dank!" Deze woorden zouden het kwartet zelf kunnen beschrijven, een werk met een karakteristieke zorgeloze toon en een duidelijke nationalistische kleuring. De primaire bron voor deze publicatie was de eerste editie (1890).